بنشین بر لب جوی و گذر عمر بیبین.........

چه زود گذشت انگاری همین دو روز پیش بود که کوثر به دنیا اومد و زندگی مون رو از وجود خودش پر کرد. عشقم بهش روز به روز بیشتر میشه  و هر روز این احساس بهم دست میده که نمیتونم بدون اون زندگی کنم. پستی بلندی های زیادی رو طی کردم ولی خدارو شکر سختی هاش تموم شد.  البته خوب هر سنی دردسر خاص خودشو داره.

هیچ وقت یادم نمیره که پدرش چقدر دیونش بود. مدام ازش عکس میگرفت. به طوری که من ۳۰۰ تا عکس داشتم اونم در عرض ۵ روز که بیمارستان بودم

یادم میاد میخواستیم بریم بیرون اونقدر اروم خوابیده بود که دوربین رو اوردم و ازش عکس گرفتم.

۱۵ روزش بود ولی اونوقت زمان واسه من خیلی کند پیش میرفت انگاری ۱ سال بود

 بعد ۱ ماه موهاش شروع کرد به ریختن و لباسهاشو مدام کثیف میکرد  منم تصمیم کرفتم که کچلش کنم. مثل پسرها شد.

عمش بهش میگفت: عمه به نگاه کن. همش ادا وشکلک در میاورد که بهش نگاه کنه تا ازش عکس بگیره. ولی همش به من خیره شده بود. خوب دقت کنید مثل عاشقا نگاه میکنه.

وقتی برای اولین بار دیدمش که داره انگشتشو میمکه حسابی ذوق کردم اخه قیافش خیلی خنده دار بود کلاش اومده بود رو چمشماش و انگشتشو گذاشته بود تو دهنش تندی دوربین رو اوردم و ازش عکس گرفتم.

ولی تا الان هنوز ترک نکرده خیلی راه وروش تجربه کردم که ترکش بدم ولی فایده نداشت منم دیگه بهش گیر نمیدم تا هر وقت که خودش ترک کنه.

۳ ماهش بود که به زیارت امام رضا(ع) رفت.

 یادش بخیر که چقدر خوش گذشت خدا دوباره قسمت کنه.

۷ ماهش بود ولی میتونست مادربزرگ و  پدربزگش رو از بین تمام ادمها تشخیص بده و براشون بال بال بزنه. تا الان که الانه هنوز خیلی بهشون وابسته است  و همیشه دوست داره بره خونشون.

بعد از ۱۰ ماه راه رفت.یادم میاد اون روز خیلی راه رفت  خیلی ذوق میکرد وقتی میدید که میتونه راه بره و از دلش میخندید

فکر کنم که دیگه واسه امروز کافی باشه. منتظرم باشید دوباره با یه المه حرف و خاطره برمیگردم.

یاحق